Een vergeten regio
Turkana, een grote provincie in noordwest Kenia, is een van de armste provincies van het land.
Shadrack Nakua is Partnership Facilitator voor Compassion in Turkana. Hij deelt vol passie over de regio waar hij werkt, maar de korte conclusie is: leven in Turkana is zwaar.
“Er zijn geen seizoenen en ook nauwelijks koele of natte periodes”, vertelt Shadrack. “Elke dag is erg heet en kurkdroog. Het regent twee keer en het water verdwijnt gewoon. Het wordt niet opgenomen door de bodem. Landbouw of veeteelt is bijna onmogelijk.”
Shadrack omschrijft Turkana als ‘de vergeten regio’. Turkana heeft voor de Keniaanse overheid geen prioriteit. De wegen zijn slecht en schoon drinkwater, gezondheidszorg, werkgelegenheid en onderwijs zijn er lang niet voldoende.
Het aantal gevonden plastic flessen bepaalt of er die dag eten is
Plastic flessen zoeken
Lodwar is de hoofdstad van Turkana. De stad bestaat vooral uit sloppenwijken. Het is er heet, stoffig en er hangt een permanente geur van uitlaatgassen. Hier woont de achtjarige Auru, samen met zijn broer en drie zussen. Zijn ouders zijn kort na elkaar gestorven, de kinderen staan er alleen voor.
Auru speurt naar lege plastic flessen om te verkopen. Of er die dag eten mee naar huis gaat, hangt af van de opbrengst. Dit is een dagtaak, naar school gaan is geen optie.
In de straten van Lodwar zijn de kinderen niet veilig, maar thuis ook niet. ‘Thuis’ is een vervallen huis dat bestaat uit modder en gammele houten palen, met gaten in de muren en het dak.
‘Op straat zijn de kinderen niet veilig, maar thuis ook niet’
Hun wereld was kapot
Twee jaar lang zwerft Auru door de hete, stoffige straten. Shadrack herinnert zich de ontmoeting met Auru: “Auru’s ouders waren er niet meer, de vijf kinderen waren helemaal alleen. Hun wereld was volledig kapot.”
De Lodwar Deliverance Church runt het Compassion-project, waar op dat moment nieuwe kinderen in het Compassion-programma worden ingeschreven. Vanwege de extreem kwetsbare situatie van de kinderen, wordt Auru opgenomen in het programma.
Maar niet alleen Auru krijgt hulp. Via Compassion regelt de kerk dat er een solide huis met twee slaapkamers wordt gebouwd. De kerk zorgt ook voor kleding voor de kinderen, eten en pannen om te kunnen koken. Voor het eerst in jaren slapen ze op matrassen in plaats van geitenvellen en kan de deur ’s nachts op slot. De opluchting is direct voelbaar bij de kinderen.
Wat misschien nog wel het fijnste is, is dat door meer veiligheid, ook een gevoel van ‘erbij horen’ komt. Auru zelf voelt dit ook: “Wonen in dit huis geeft ons eindelijk een plaats in de buurt.”
Ergens zijn waar mensen om mij geven
Er verandert nog meer voor de kinderen. Auru kan eindelijk weer naar school. Ook voor zijn zussen wordt een plek gevonden, waar ze zich verder kunnen ontwikkelen. Daarnaast krijgen ze op het project les in hoe ze zichzelf kunnen beschermen.
“Toen ik bij het Compassion-project kwam, wist ik niet wat ik kon verwachten”, zegt Auru, “maar ik ben heel blij om ergens te zijn waar mensen om mij geven.”
Het leven van Auru in Lodwar is nog steeds geen sprookjesdroom. Het verdriet om het verlies van zijn ouders zal altijd blijven. De omstandigheden zijn nog steeds zwaar. De toekomst zal altijd onzekerheden geven. Maar een ding is wel zeker: Auru heeft weer hoop voor zichzelf en zijn familie.
Shadrack is blij dat de kerk en Compassion Auru samen konden helpen. “Ik heb Auru pas bezocht en voor hem gebeden. Het gaat goed, ik geloof in hem. Ik geloof echt dat hij gaat studeren en dan terugkeert om zijn familie én zijn omgeving te helpen.”
Compassion werkt via lokale kerken. De kerk is de plek waar kinderen gezien en beschermd worden én waar ze horen dat ze geliefd zijn. Zo ondersteunen we niet alleen praktisch, maar horen kinderen ook over de liefde van Jezus. De lokale kerk heeft vaak een centrale rol. De lokale medewerkers kennen de mensen en weten wat er nodig is. Hierdoor kan Compassion de kinderen en hun omgeving helpen op de manier die het beste aansluit. “Dank God voor donateurs en sponsors,” zegt Shadrak Nakua, Partnership Facilitator in Turkana, Kenia. Extra dankbaar is hij als een kerk in actie komt voor een van ‘zijn’ kerken.
Interview en beeld: Kevin Nyakwada