Je dochters beschermen tegen besnijdenis


Meer dan 125 miljoen meisjes en vrouwen in Afrika en het Midden-Oosten zijn vandaag de dag slachtoffer van vrouwelijke genitale verminking (VGV), oftewel: vrouwenbesnijdenis. Een wrede en bloedige realiteit die door miljoenen moeders wordt gezien als ‘een daad van liefde’.

Miljoenen meisjes
Ieder jaar ondergaan naar schatting drie miljoen meisjes in alleen al Afrika VGV. Nog eens een half miljoen meisjes uit Europa, Noord-Amerika en Australië lopen datzelfde risico, met name in de zomervakantie – the cutting season – wanneer migrantenfamilies hun jonge dochters meenemen naar hun geboorteland om de procedure te laten uitvoeren.

Wat is VGV?

VGV is het zonder medische noodzaak volledig of gedeeltelijk wegsnijden of verminken van de vrouwelijke geslachtsorganen. Dit gebeurt om culturele en sociale redenen en wordt bijna altijd uitgevoerd bij meisjes jonger dan 15 jaar. De hygiëne is vaak ver te zoeken en van verdoving is al helemaal geen sprake. De Wereldgezondheidsorganisatie noemt het “een extreme vorm van discriminatie tegen vrouwen”, “een schending van de rechten van kinderen” en “een fundamentele aantasting van het recht om vrij te zijn van marteling en wreedheid, onmenselijke of vernederende behandeling”.

Fysieke gevolgen

De gevolgen van VGV zijn verwoestend. Zowel psychologisch als fysiek. De onmiddellijke gevaren zijn shock door de ondraaglijke pijn, bloedingen, bacteriële infecties, urineretentie en open wonden. Daar houdt het trauma helaas niet op. VGV-overlevenden worden vaak geconfronteerd met herhaaldelijke blaas- en urineweginfecties, cysten, onvruchtbaarheid, een verhoogd risico op complicaties bij de geboorte van een kind, tot sterfgevallen aan toe. VGV eist ieder jaar de levens van duizenden kinderen.

Een daad van liefde

Het is niet te bevatten hoe moeders hun eigen dochters deze gruweldaden kunnen laten doorstaan. Deze vrouwen gaan gebukt onder het zware gewicht van generaties van culturele, religieuze en sociale druk, die voortkomt uit een diep gewortelde ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Het besnijden van meisjes wordt gerechtvaardigd als een overgangsrite die eerbaarheid en trouw – en zodoende huwbaarheid – garandeert. Voor de miljoenen moeders die zelf aan VGV hebben ondergaan, is VGV een daad van liefde. De wortels van VGV zitten in diepste overtuigingen van gemeenschappen. Vrouwen die hier tegen in opstand komen, betalen vaak een hoge prijs.


Moeder van zes dochters

Purity komt uit Kenia en is de moeder van zes meisjes. Ze behoort tot de Maasai, een bevolkingsgroep waar VGV veel voorkomt. Toen haar jongste dochter 3 maanden was, werd Purity samen met haar meiden uit haar ouderlijk huis gezet. Ze klopten aan bij haar inmiddels bejaarde vader. Haar stiefbroers zagen hun komst als een aanslag op het familiefortuin. De 14-jarige dochter van Purity, Violet, werd in Compassion-programma opgenomen, maar ondanks de steun die de familie ontving, namen de spanningen toe. Het dieptepunt werd bereikt toen Purity weigerde haar dochters te laten besnijden. Ze vertelt: “Mijn stiefbroers wilden mijn dochters besnijden en uithuwelijken, maar ik beloofde ze te beschermen.”

De prijs van moed

Een paar dagen later bestormden twintig gewapende mannen in de vroege ochtend het huis. Ze trapten de deuren in liepen doelgericht naar de kamer van Purity. Ze waren gewelddadig, rukten de kleren van haar lijf en gaven haar zweepslagen. “Wat me nog het meest pijn deed is dat Violet hier getuige van was,” vertelt Purity. Hier bleef het niet bij. Een paar dagen later hoorde Purity dat een van haar buurmeisjes werd verkracht. Ze kwam tot de schokkende ontdekking dat haar gezin doelwit had moeten zijn, maar de daders hadden zich vergist in de woning. Geschrokken en bang klopte ze aan bij Compassion, de enige plek die veilig was voor haar.

Blik op de toekomst

Violet en haar zussen zitten nu veilig in een kinderopvangcentrum, Purity woont in een kamer in de buurt, die Compassion voor haar huurt. Ze krijgen hulp bij het verwerken van hun trauma en hebben hun blik vastberaden op de toekomst gericht. Purity bidt dat Violet haar dromen kan najagen. “Ik wil een advocaat worden,” vertelt het meisje. “Ik wil opkomen voor de rechten van kinderen, ik wil dat geen enkel kind met het geweld te maken krijgt dat wij thuis hebben moeten doorstaan.” Doordat Compassion een veilige plek kon zijn voor Purity en haar gezin, kan het gezin nu vooruit kijken. Wat ze dan zien is hoop en de kans op een leven zonder armoede.

***

De extra hulp die Purity en haar meiden ontvangen, worden betaald uit het fonds Zeer kwetsbare kinderen.